Άνεμος για τον χαρταετό του...

 Ένα αντίο στον Μεγάλο Μίκη όλης της Ελλάδας, στον Μεγάλο Μίκη όλου του κόσμου στον Φοιτητικό Κόσμο (Ανεξάρτητη Φοιτητική Συνεταιριστική Εφημερίδα) 

https://foititikoskosmos.gr/%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%bc%ce%bf%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%87%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b1%ce%b5%cf%84%cf%8c-%cf%84%ce%bf%cf%85/ 

Και είναι στιγμές μοναδικές σαν αυτή, που σκέφτεσαι και ομολογείς στον εσωτερικό σου εαυτό: “Και τώρα τι θα γίνει;”. Αγωνία και φόβος για το τι θα ξημερώσει, για το ποια θα είναι η νέα πορεία που μέλλει να χαραχτεί.

Ο δικός μας Μίκης έφυγε. Ο άνθρωπος που τον κινούσε ολόκληρο ο ρυθμικός παλμός της ψυχής του, όταν δάμαζε με μια τρυφερή επαναστατικότητα τις νότες, θα συναντήσει τώρα τον Μάνο όλων μας και θα τραγουδήσουν μαζί ξανά την Αθανασία.

 Μίκης και Μάνος μαζί… Οι δύο Αθάνατοι.

Ο Παρθενώνας σήμερα (2/9/2021) ραγίζει. Ο καιρός κλαίει.
“Ναοί στο σχήμα τ’ ουρανού”, απαγγέλλει ο ποιητής.
Και με τη συνθετική του πνοή ο μεγάλος Έλληνας φυσά την αιωνιότητά του, την αιωνιότητα όλης της Ελλάδας.
Ο δικός μας Μίκης, ο Μίκης όλων των ανθρώπων και όλων των λαών, έφτασε την Ελλάδα σε όλα τα μήκη και πλάτη αυτού του κόσμου, αυτής της γης.
Ο Μίκης της Ελλάδας εξορίστηκε.
Ο Μίκης μας βασανίστηκε, όμως ο Ήλιος της Δικαιοσύνης -το είπε και ο ποιητής, το έγραψε και ο συνθέτης- είναι νοητός.
Αν η Ελλάδα είχε φωνή θα ήταν του Μπιθικώτση και της Φαραντούρη.
Αν η Ελλάδα είχε ψυχή θα ήταν του Ελύτη, του Σεφέρη, του Ρίτσου. Κι αν η Ελλάδα είχε κάποτε έναν συνθέτη να δώσει πνοή στη ψυχή της και να εκπνεύσει μέσα της, να μετουσιώσει την ποίηση σε ύμνο, σε ζωή, αυτός ήταν ο Μίκης.
Ο Μίκης όλων μας, ο Μίκης όλου του κόσμου.
“Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!”
Η Ελλάδα είναι ο Μίκης.
Μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι.
Τόση προίκα και μείναμε φτωχοί. Το αύριο θα ξημερώσει χωρίς τον δικό μας Μίκη.
Μα όταν θα θωρούμε τον Παρθενώνα, θα ακούμε τις Καρυάτιδες να μας τραγουδούν το Άξιον Εστί.

Ο Οδυσσέας Ελύτης μαζί με τον Μίκη.

Σ’ αυτό το περιγιάλι το κρυφό, ο δικός μας Μίκης ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο αγωνιστής και συνάμα ο ερωτικός Ζορμπάς μας.
Σ’ ευχαριστούμε
που ήσουν Έλληνας,
που ήσουν άνθρωπος αυτού του κόσμου.
Άξιος εστί, δικέ μας Μίκη,
πατέρα όλων μας.

Όλη η Ελλάδα μαζί (από τα αριστερά στα δεξιά): Μάνος Κατράκης, Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Ρίτσος, Οδυσσέας Ελύτης.

Ακολουθεί απόσπασμα από τη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη το 1974 μετά την πτώση της Χούντας. Το άκουσμα και το θέαμα του λαού, της ενωμένης φωνής να συνοδεύει με ομοψυχία τον μεγάλο Έλληνα, είναι συγκλονιστικό. Αυτές τις στιγμές τις έζησε ο ελληνικός λαός.

https://www.youtube.com/watch?v=mPs1WGRMmJA&t=1s

Ο Σπ. Μπιμπίλας μιλά για όλους και για όλα σε μια ΦΚ Συνέντευξη

 Συζητάμε παρέα με τον ηθοποίο και πρόεδρο του Σ.Ε.Η, Σπύρο Μπιμπίλα, στον Φοιτητικό Κόσμο (Ανεξάρτητη Φοιτητική Συνεταιριστική Εφημερίδα). Η συνέντευξη βρίσκεται στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

https://foititikoskosmos.gr/%ce%bf-%cf%83%cf%80-%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%bc%cf%80%ce%af%ce%bb%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%ac-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%8c/

Ο αριθμός 77135...έσβησε

 Αποχαιρετώ την κυρία Εσθήρ Κοέν, επιζήσασα του στρατοπέδου συγκέντρωσης, Άουσβιτς - Μπιρκενάου με αριθμό βραχίονα: 77135. Είχα την τύχη και την τιμή να τη γνωρίσω. Κείμενό μου στον Φοιτητικό Κόσμο (Ανεξάρτητη Φοιτητική Συνεταιριστική Εφημερίδα)

https://foititikoskosmos.gr/%ce%bf-%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%b8%ce%bc%cf%8c%cf%82-77135-%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%b7%cf%83%ce%b5/

 Ήταν Δεκέμβριος του 2017, όταν μια ομάδα μαθητών μαζί με την καθηγήτριά μας επισκεφθήκαμε την οικογένεια του Ρέστειον. Αφού ακούσαμε, λοιπόν, τις ιστορίες ζωής των ενοίκων του Κέντρου Φιλοξενίας Ηλικιωμένων, σιγά-σιγά όλα τα παιδιά πλησιάσαμε μια ηλικιωμένη κυρία που καθόταν σ’ ένα καροτσάκι λόγω της αρκετά προχωρημένης ηλικίας της. Κρατούσε μια μπορντό τσαντούλα. Την κρατούσε σφιχτά και, περνώντας ο καιρός μετά την επίσκεψή μας, έβλεπα σε κάθε φωτογραφία να την έχει πάντα μαζί της. Σαν να μην ήθελε να την αποχωριστεί…

Την κοιτούσαμε και την περιεργαζόμασταν. Δε μίλαγε, το βλέμμα της όμως… ακόμη το θυμάμαι. Σαν κοίταζες τις κόρες των ματιών της, έβλεπες μέσα τους τη ζωή της όλη. Και ήρθε η στιγμή που καταφέραμε δειλά-δειλά να την πλησιάσουμε. “77135” ίσα που κατάφερε να εκφωνήσει κοιτάζοντάς μας. Χωρίς να μπορεί να μιλήσει… το μόνο που η ψυχή της κατάφερε να εκπνεύσει ήταν αυτός ο αριθμός. Προσεχτικά και σιγά-σιγά τον άγγιξα. Ρίγος.

Η κυρία Εσθήρ Κοέν δε θα κρατάει από δω και πέρα την μπορντό τσαντούλα της. Στις 10 Αυγούστου του 2021 ο ανεξίτηλα χαραγμένος αριθμός μετά από 77 ολόκληρα χρόνια που τη σημάδευε… έσβησε. 

Νιώθω τεράστια τιμή και δέος που την είδα, που άκουσα το βλέμμα της να μου μιλάει και που άγγιξα τον αριθμό της. Θυμάμαι σαν παιδί τότε να λέω στον εαυτό μου: “αυτή η γυναίκα είναι ένας άνθρωπος μνημείο”. Έτσι είναι. 

Εσθήρ Κοέν, γεννημένη στα Ιωάννινα το 1924. Συνελήφθη σε ηλικία 20 ετών από τους Ναζί, οι οποίοι και την μετέφεραν μέσω Λαρίσης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Έναν χρόνο αργότερα, τον Μάιο του 1945, απελευθερώνεται από τον Ερυθρό Σταυρό και επιστρέφει στον τόπο της.

Εσθήρ Κοέν. Αριθμός βραχίονα: 77135. Επιζήσασα του Άουσβιτς.

Αυτή η συνάντηση είναι ένας θησαυρός που θα τον έχω για πάντα χαραγμένο στην καρδιά μου. Με το κείμενο αυτό θέλω να αποχαιρετήσω την κυρία με την μπορντό τσάντα…

Ακολουθεί η βραβευμένη από το Υπουργείο Παιδείας σε συνεργασία με το Εβραϊκό Μουσείο ταινία μικρού μήκους. Στο 3:58 λεπτό η συνάντησή μας με την Εσθήρ Κοέν. 

https://youtu.be/uXy-oIYqUVM

(Φωτογραφίες: Monis Halegoua,η τελευταία φωτογραφία από την επίσκεψή μας τον Δεκέμβριο του 2017)

Αγγελική Πολυκράτη, 11/08/2021

ΦΚ Συνέντευξη: ο Στέφανος Ξενάκης για το τώρα, το χθες και το αύριο

 Συζητάμε με τον Στέφανο Ξενάκη στον Φοιτητικό Κόσμο (Ανεξάρτητη Φοιτητική Συνεταιριστική Εφημερίδα). Διαβάστε τη συνέντευξη στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

https://foititikoskosmos.gr/%cf%86%ce%ba-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%85%ce%be%ce%b7-%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%ad%cf%86%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%be%ce%b5%ce%bd%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%8c/

Για τον κύριο Μίκη μας...

 Για τα ενενηκοστά έκτα γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη ένα κείμενό μου στον Φοιτητικό Κόσμο (Ανεξάρτητη Φοιτητική Συνεταιριστική Εφημερίδα) όπου αρθρογραφώ

https://foititikoskosmos.gr/%ce%bf-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%af%ce%ba%ce%b7%cf%82-%ce%bf-%ce%bc%ce%af%ce%ba%ce%b7%cf%82-%cf%8c%ce%bb%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%b1%cf%82/

*Το κείμενο έχει αναδημοσιευτεί από τη σελίδα Φίλοι Μίκη Θεοδωράκη/Mikis Theodorakis' friends στο facebook: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=368740387956385&id=100044612791415&sfnsn=mo

Προσπαθώ να γράψω για τον κύριο Μίκη μας…

Ο Μεγάλος μας Μίκης, ο Μίκης όλων μας γίνεται σήμερα (27/07/2021) 96 χρονών. Συγκίνηση και δέος, γιατί αυτός ο άνθρωπος υπάρχει ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους. Συγκίνηση, δέος και υπερηφάνεια, γιατί το πνεύμα αυτού του ανθρώπου φιλοξενείται στον κόσμο τον επίγειο και τον ομορφαίνει δίνοντάς του υπόσταση, χαρίζοντάς του συνθετική πνοή. Τα έργα του, αλλά και η ίδια η παρουσία του στεγάζουν όχι μόνο τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά και το διεθνές λαϊκό αίσθημα, τον παγκόσμιο πολιτισμό. Είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει άνθρωπος αυτού του κόσμου που σαν ακούσει τους ύμνους του μοναδικού Θεοδωράκη δε θα ανατριχιάσει κι -ίσως- δε θα δακρύσει. Δωρικός και μεγαλεπήβολος συγχρόνως κάνει τις λέξεις των μεγάλων ποιητών, του Ελύτη, του Ρίτσου, του Σεφέρη, του Λειβαδίτη, του Αναγνωστάκη να ακούγονται ως τα πέρατα της γης των ανθρώπων. 

Η μουσική του Μίκη -ελπίζω να μου επιτρέπεται από υπέρμετρο σεβασμό και νιώθοντας έντονα το κοινό λαϊκό αίσθημα που αποπνέει η μουσική του, η χρήση της κλητικής προσφώνησης του μικρού του ονόματος- είναι πηγαία και νομίζω ότι όταν λέμε πως δεν μπορούμε να εξηγήσουμε κάτι με τον λόγο, αυτό ακριβώς αισθανόμαστε… τη μουσική του Μίκη, γιατί είναι η μουσική όλων των Ελλήνων, γιατί είναι η μουσική όλων των ανθρώπων που δεν ερμηνεύεται με τον λόγο, τη σκέψη παρά μόνο με το συναίσθημα. 

Απ’ το δωρικό «Άξιον Εστί» και τον ανατριχιαστικό «Επιτάφιο» μέχρι τον λυρικό και πανανθρώπινο «Ζορμπά» ο Μίκης είναι κοντά μας, είναι μέσα μας κάθε μέρα. Τόσα είναι τα έργα του, τόση είναι η ιστορία του ανθρώπου αυτού που οι γραμμές δε μου φτάνουν για να γράψω. Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Μαρία Φαραντούρη, Αντώνης Καλογιάννης είναι οι φωνές-σύμβολα της μουσικής του Θεοδωράκη. Ενώ και σήμερα, σύγχρονοι σπουδαίοι ερμηνευτές διεθνούς εμβέλειας, Γιώργος Νταλάρας, Γιάννης Κότσιρας, Μάριος Φραγκούλης κ.ά. είναι επίσης άρρηκτα συνδεδεμένοι και «σημαδεμένοι» στην καρδιά τους από τον μεγάλο Μίκη. Δεν είναι μόνο οι μεγάλοι καλλιτέχνες «σημαδεμένοι» από τα τραγούδια αυτά, αλλά κι όλοι οι άνθρωποι που τραγουδούν ενωμένοι τα ηρωικά έπη του τιτανομέγιστου Μίκη. Αυτό είναι το μαγικό με τον Μίκη, ότι τα τραγούδια του ανήκουν σε όλους μας και είναι για όλους μας.

Με τον Μάνο Χατζιδάκι.

Αισθάνομαι πολύ μικρή, αυτή τη στιγμή που προσπαθώ να γράψω γι’ αυτόν τον υπεράνθρωπο, όμως το θάρρος της νιότης, το τρυφερό και αθώο «θράσος» που θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κάποιος ρομαντικός, κατά την ταπεινή μου γνώμη δικαιολογεί την επιθυμία μου αυτή. Το νιώθω, λοιπόν, σαν ανάγκη και σαν χρέος να γράψω γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Νιώθω την ανάγκη να πω μέσα από τις λιγοστές αυτές γραμμές ένα «ευχαριστώ». Η νέα γενιά έχουμε χρέος να αισθανθούμε βαθιά μέσα μας τα τραγούδια του Μίκη. Έχουμε χρέος να βιώσουμε ακούγοντας τον Μίκη τον διαρκή αγώνα για την ελευθερία. Κάθε μέρα οφείλουμε να σπάμε τα δεσμά μας και να αγωνιζόμαστε να γίνουμε ελεύθεροι. Τιμή, λοιπόν και χρέος μας να διαδίδουμε και να βιώνουμε καθημερινά το τεράστιο και υπεράνθρωπο έργο του μοναδικού μας κύριου Μίκη.

Κύριε Μίκη μας,

Σ’ ευχαριστούμε.

https://youtu.be/pSujHbm-rG8

Αγγελική Πολυκράτη, 29/07/2021

Το Μάτι θα το ζωγραφίσουμε ξανά

Κείμενό μου στον Φοιτητικό Κόσμο (Ανεξάρτητη Φοιτητική Συνεταιριστική Εφημερίδα) για τη μαύρη επέτειο από την τραγική φωτιά στο Μάτι στις 23 Ιουλίου του 2018

https://foititikoskosmos.gr/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b9-%ce%b8%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%b6%cf%89%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%ac/

Είναι από τις φορές που συναισθηματικά δυσκολεύομαι όσο καμία άλλη μέχρι στιγμής να αποτυπώσω τις σκέψεις μου λόγω του συγκεκριμένου θέματος και γι αυτό ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη για την αταξία της δομής του κειμένου αυτού. 

Νιώθω, λοιπόν, το χρέος να γυρίσω, έστω και νοερά, σε κείνη την κυριολεκτικά μαύρη μέρα του 2018 η οποία από τότε μαυρίζει τη ζωή 102 οικογενειών που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους.

23 Ιουλίου... η ημερομηνία που σηματοδοτεί την τραγωδία που όλοι μας καταβάλλουμε υπεράνθρωπη προσπάθεια να ξεχάσουμε. Όμως οι άνθρωποι που έχασαν τους ανθρώπους τους εκείνη τη μέρα πονάν ακόμη...και θα πονάν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Τα εγκαύματα του σώματος τους είναι οι πληγές της ψυχής τους που δεν πρόκειται να επουλωθούν όσα χρόνια κι αν περάσουν...

Μετά την τραγωδία αυτή, μέχρι και πέρυσι κάθε φορά που περνούσαμε με το αμάξι από τις πληγείσες περιοχές του Νέου Βουτζά και του Ματιού, ένιωθα την ανάγκη να χαμηλώσω τη μουσική στο ραδιόφωνο. Η σιωπή του καμμένου τόπου ηχεί τόσο δυνατά στην ψυχή και το θέαμα της καμμένης γης σου καίει τα μάτια. 

Η ώρα δείχνει 16.42, όταν η κάμερα ενός σπιτιού καταγράφει το ξεκίνημα της μοιραίας φωτιάς. Ώρα 18.32: η πύρινη λαίλαπα διασχίζει τη λεωφόρο Μαραθώνος και τότε είναι που χάνεται ολοσχερώς ο έλεγχος. 19.50: το ρολόι παγώνει. Καταγράφεται η πρώτη κλήση για νεκρό άτομο στο Κόκκινο Λιμανάκι. Δε θέλω να κάνω τα πράγματα πιο δύσκολα, ούτε να κάνω ανθρώπους να πονέσουν περισσότερο  θυμίζοντας τους εκείνες τις ώρες. Τις έζησαν. Σήμερα περνούν ακριβώς τρία χρόνια από εκείνη τη μαύρη μέρα. Όμως με στοιχειώνει ακόμη η φωνή εκείνης της μάνας που έχει καταγραφεί στα ντοκουμέντα: 

"Γιατί μας έχετε ξεχάσει;;;".

Η φωτιά ξέσπασε, όμως το κράτος άφησε να καούν 102 ψυχές. Λανθασμένες οδηγίες. Λανθασμένες προτεραιότητες. Να σωθούν μάντρες ορισμένων "σημαντικών" παρά να σωθούν 102 άνθρωποι. Σταματώ. Η οργή που ακολουθεί τον αβάσταχτο πόνο όλων αυτών των ανθρωπών που οι άνθρωποί τους κάηκαν ζωντανοί είναι το πλέον κατανοητό συναίσθημα. Για άλλη μια φορά το κράτος στάθηκε ανίκανο να παρέχει βοήθεια στους πολίτες του και η αμέλειά του τους οδήγησε στον θάνατο. Πυροσβέστες, αστυνομικοί, γιατροί, εθελοντές με τα λίγα μέσα που διέθεταν και απλοί άνθρωποι που έδωσαν την ψυχή τους ήταν οι ουσιαστικές δυνάμεις βοήθειας. Το οργανωμένο κράτος ήταν απόν.

Το Μάτι θα ξεναγεννηθεί μέσα από τα μάτια όλων των παιδιών που μένουν ακόμη εκει, γιατί τα παιδιά έχουν πάντα τα πιο όμορφα μάτια και θα ζωγραφίσουν ξανά τον καμμένο τόπο. Το κάνουν ήδη. Ελπίδα μόνο θέλω να μεταδώσω και μια σκέψη προς όλους αυτούς τους ανθρώπους ότι "κάποιοι σας σκεφτόμαστε". Και όποτε τύχει και περάσουμε ξανά από το Μάτι, ας δυναμώσουμε τη μουσική, ας τη βάλουμε στο τέρμα και ας φωνάξουμε με χαμόγελο: ΤΟ ΜΑΤΙ ΘΑ ΤΟ ΖΩΓΡΑΦΙΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ.

Υ.Γ: τη φωτογραφία την τράβηξα μια μέρα μέσα στον Μάιο φέτος που πέρασα από ένα σχολείο της Ραφήνας. Το γκράφιτι είναι αφιερωμένο στους 102 ανθρώπους που χάθηκαν εκείνη τη μέρα. Κάθε λουλούδι συμβολίζει και μία ψυχή.

Κουράστηκα να φοβάμαι

Κείμενό μου στον Φοιτητικό Κόσμο (Ανεξάρτητη Φοιτητική Συνεταιριστική Εφημερίδα) 

https://foititikoskosmos.gr/%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%ac%ce%bc%ce%b1%ce%b9/

Ένα σημείωμα αγανάκτησης...

Θεωρώ αδιανόητο κάθε φορά που περπατάω στον δρόμο, μόνη μου ή με μία φίλη μου, η σκέψη μου πάντα να είναι εγκλωβισμένη στην ιδέα ότι ένας μάγκας τύπος που νομίζει ότι ο δρόμος και "ό,τι" περπατάει πάνω του του ανήκει, θα σου απευθυνθεί χυδαία και θα σχολιάσει ό,τι του ερεθίσει την προσοχή του σχετικά με μένα, με σένα, με κείνη. Λοιπόν, βαρέθηκα.

Βαρέθηκα και κουράστηκα να περπατάω σε δρόμους που δεν έχουν κόσμο ή είναι σκοτεινοί και να φοβάμαι. Κουράστηκα. Σε ποια προοδευτική κοινωνία ζούμε, όταν κορίτσια και γυναίκες παρενοχλούμαστε κάθε μέρα, καθώς γυρνάμε από το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τη δουλειά, την απλή καθημερινή βόλτα;; Βαρέθηκα και κουράστηκα να σκέφτομαι ότι δε θα πάω από εκείνον τον δρόμο, γιατί μπορεί κάτι να τύχει. "Κάτι να τύχει...", μια ενδόμυχη  σκέψη που όμως πρακτικά, ψυχολογικά και ηθικά μου στερεί την πλήρη ελευθερία του να κινούμαι ανενόχλητη στους δρόμους της δικής μου, της δικής σου, της δικής της κοινωνίας. Της κοινωνίας όλων μας.

Απ' τη στιγμή, λοιπόν, που το δικό μου αίσθημα ελευθερίας καταστρατηγείται, διότι φοβάμαι πολλές φορές να περπατήσω μόνη μου στον δρόμο, κάτι δεν πάει καλά. Γιατί, λοιπόν, με την ίδια λογική, όλοι αυτοί οι ψευτόμαγκες να μη διστάζουν και να μη φοβούνται να προβούν στην παρενόχληση, όπως εγώ διστάζω και φοβάμαι καθημερινά να κυκλοφορώ μόνη μου "περίεργες" ώρες και σε "περίεργους" δρόμους;; Ίσως, γιατί και εμείς, η ίδια η κοινωνία, η πολιτεία, η νομοθεσία τους δίνουμε την ελευθερία που τους "χρειάζεται". 

Πού είναι η πρόληψη των νόμων;; Σκέφτομαι και είμαι απόλυτη στην πεποίθηση αυτή ότι σε όλα αυτά τα συμβάντα που αφορούν σε παρενοχλήσεις, η πολιτεία δε θα πρέπει νομοθετικά να δείχνει καμία ανοχή. Το ζήτημα όμως είναι το να προλαμβάνουμε αυτές τις ενέργειες και δυστυχώς η λύση είναι η θέσπιση νόμων που θα γεννούν φόβο στον εν δυνάμει θύτη. 

Η παρενόχληση δεν είναι μόνο οι βιασμοί. Οι τελευταίοι σηματοδοτούν το απροχώρητο, το ολοκληρωτικά απάνθρωπο. Σεξουαλική παρενόχληση είναι ακόμα το βλέμμα που σε διαπερνά και νιώθεις να σε γδύνει επί τόπου. Είναι το σχόλιο που θα ακούσεις και θα σε κάνει να αισθανθείς ντροπή και ταπείνωση. Ντροπή και ταπείνωση...για ποιον λόγο;; Επειδή περπατάς στον δρόμο και είσαι γυναίκα. Αυτό το βλέμμα και αυτά τα σχόλια που προκαλούν αηδία μπορεί να είναι οι εν δυνάμει βιαστές ενός κοριτσιού που θα γυρνάει απ' το σχολείο, μιας κοπέλας που θα γυρνάει από τη σχολή ή τη δουλειά της ή μιας γυναίκας που απλώς θα περπατάει στον δρόμο.

Λοιπόν...βαρέθηκα και κουράστηκα να βλέπω κορίτσια και γυναίκες να φοβούνται να περπατούν μόνες τους στον δρόμο. 

Ας γίνει κάτι επιτέλους...

*Όσες περισσότερες δηλώνουμε την αγανάκτησή μας, τόσες περισσότερες πιθανότητες και ελπίδες γεννιούνται να σταματήσει η μάστιγα της παρενόχλησης στον δρόμο. Είναι χρέος μας ως κοινωνία ανθρώπων να διατυμπανίζουμε σθεναρά την αγανάκτησή μας απέναντι στις απάνθρωπες συμπεριφορές των παρενοχλήσεων καθημερινά.

Αγγελική Πολυκράτη, Ιούλιος 2021