Από πάντα απορούσα για τα χαμστεράκια και πάντα λυπόμουν για λογαριασμό τους. Γι' αυτό και ως παιδί δεν ήθελα ποτέ μου να έχω υπό την «κατοχή» μου. Ταυτόχρονα ένιωθα όμως και μια ευθύνη για την τύχη τους. Από την πρώτη τους μέρα είναι καταδικασμένα να τρέχουν στην ίδια προδιαγεγραμμένη τροχιά, να γράφουν ατελείωτα χιλιόμετρα και να γίνονται πρωταθλητές μακρινών αποστάσεων δίχως τερματικό σημείο. Βάζουν το κεφάλι κάτω και τρέχουν. Έτσι, έχουμε γίνει κι εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι, χαμστεράκια σε έναν τροχό άσκησης ατελείωτων χιλιομέτρων. Κι αναφέρομαι προφανώς στον τροχό της εντατικοποιημένης καθημερινότητας που άπαξ και μπεις δε βγαίνεις εύκολα.
Και το θέμα, το πιο σοβαρό αυτής της κατάστασης, είναι το ότι δε βλέπουμε αληθινά γύρω μας και συνεπώς εθελοτυφλούμε. Ο εγκέφαλός μας έχει ρυθμιστεί να αγνοεί και να μη συγκινείται από τα όμορφα, τα απλά και τα "μικρά σπουδαία" ενδεχομένως που συμβαίνουν και που σχηματίζονται εντός και εκτός του οπτικού μας φάσματος. Αδυνατούμε να στρέψουμε το κεφάλι μας περιμετρικά και χαράζουμε μονάχα ευθεία γραμμή με απώτερο και αποκλειστικό σκοπό την ανεξάντλητη επιμήκυνσή της. Κοινώς… ποιος θα καταφέρει να αντέξει περισσότερο σε ένα σύστημα άκριτης τεχνοκρατίας, σωματικής και πνευματικής εξουθένωσης και ψυχικού κατακερματισμού.
Ας μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας να υπομένει την αλλοίωση αυτή, την αποξένωση και την απομάκρυνση από την ουσία της αλήθειας. Ας κοιτάξουμε γύρω μας κι ας αφήσουμε τις αισθήσεις μας ελεύθερες να συλλαμβάνουν το ειλικρινές νόημα που συνενώνει την ύπαρξη με τη ζωή. Η παρατήρηση του πετάγματος μιας πεταλούδας, η θέαση των χρωμάτων του ουρανού που αλλάζουν, το άκουσμα μιας μελωδίας ή του γέλιου ενός παιδιού και το άγγιγμα των αγαπημένων μας χεριών μάς επαναφέρουν στην πρότερή μας υπόσταση, την ανθρώπινη. Και όπως έχει ειπωθεί, "η επανάσταση σήμερα είναι η διατήρηση της τρυφερότητας".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου